Het eerste Olympische dorp: sporters woonden in 1932 in houten huisjes

Tegenwoordig is een Olympisch dorp voor de sporters heel gewoon, maar dat was niet altijd zo. Het eerste echte dorp werd gebouwd voor de Spelen van Los Angeles in 1932.

Een dorp op een heuvel

Voor 1932 sliepen sporters vaak in hotels, pensions of zelfs op schepen. Los Angeles koos voor iets nieuws: een gezamenlijk dorp in de Baldwin Hills, een heuvelachtig gebied buiten het centrum van de stad. Daar werden ruim vijfhonderd kleine huisjes neergezet, bedoeld voor de mannelijke deelnemers. Sporters uit allerlei landen woonden daardoor voor het eerst samen op één plek.

Alles bij de hand

Het dorp had meer te bieden dan slaapplaatsen. Er waren eetzalen en keukens, een ziekenhuis, een postkantoor en een eigen brandweer. Zo hoefden de sporters het terrein nauwelijks te verlaten en konden ze zich op hun wedstrijden richten. Het verblijf kostte twee dollar per dag. Daarvoor kregen de sporters onderdak, eten en vervoer.

Vrouwen woonden elders

De vrouwelijke sporters mochten in 1932 niet in het dorp wonen. Zij verbleven in een hotel in de stad. Dat zegt veel over de tijd, want vrouwen deden pas sinds 1900 mee aan de Spelen en waren nog een kleine minderheid.

Een idee dat bleef

Het dorp van Los Angeles was maar kort in gebruik, rond de Spelen zelf. Het idee bleef wel hangen: sindsdien hoort een Olympisch dorp bij bijna elke editie. Sporters ontmoeten elkaar er en eten naast tegenstanders uit de hele wereld. Voor veel deelnemers is dat een van de mooiste herinneringen aan de Spelen.